strona główna Biuletyn Informacji Publicznej Związek Powiatów Polskich polska wersja english version deutsch version
  × strona główna
Aktualności
Biuro Obsługi Mieszkańców
Informacje ze Starostwa
Od Mieszkańców
Dla przedsiębiorców
Obwieszczenia
Podatki i opłaty
Zatrudnienie
Zamówienia publiczne
Budżet
Rachunki bankowe
Kontakt z Urzędem
Władze Urzędu
Rada Gminy
Sołectwa
Rolnictwo
Jednostki OSP
Stawki podatku i opłaty
Plany i Programy
Regulaminy
Inwestycje
Jednostki oświatowe
Informacje oświatowe
Położenie
Historia
°Zabytki
°Herb i flaga
Instytucje
Firmy
Turystyka
Galeria
Wybory i referenda
Współpraca z organizacjami pozarządowymi
elodzkie1
Fundusze Unijne
DROGA REKORAJ MOSZCZENICA
Inicjatywa
Rozbudowa oczyszczalni ścieków w Moszczenicy
Budowa kanalizacji w Babach i Kiełczówce
Budowa Drogi Białkowice - Gazomia Nowa
Inne projekty
sławni ludzie z naszej gminy
Urząd Gminy
Moszczenica
tel. +48 44 616-96-25
Ranking stron
www.gmina.pl
- zagłosuj >>
«Historia»
Historia Moszczenicy

Najstarszym śladem osadnictwa na terenach należących do Gminy Moszczenica jest grodzisko w miejscowości Rękoraj datowane na IX w. Gród położony był wśród podmokłych łąk nad Moszczanką. Wchodził w skład organizmu państwowego Łęczycan. Mimo stosunkowo niewielkich rozmiarów gród był silnie ufortyfikowany. Z trzech stron dostępu do niego broniły bagniste łąki, a od strony wysoczyzny obramowanie grodu stanowił wał w kształcie podkowy oraz dwie głębokie fosy. gród został spalony tuż po powstaniu. miało to związek z walkami związanymi z ekspansją na te tereny Polan. Stanowił jednak ważny element sieci osadniczej na ziemiach polskich i szybko został odbudowany. Prawdopodobnie zamieszkiwał w nim lokalny przywódca, kierujący opolem. Ponadto gród stanowił również miejsce, w którym w momencie zagrożenia chroniła się okoliczna ludności. W połowie XII w. gród w Rękoraju przestał pełnić swoje funkcje. Natomiast tereny Gminy Moszczenica w poł. X w. zostały włączone w skład państwa Polan w ramach kasztelani wolborskiej, a następnie, wyniku reorganizacji podziału terytorialnego w 2 poł. XIII w. Moszczenica weszła w skład księstwa sieradzkiego.

Pierwsza wzmianka o Moszczenicy pochodzi z 1392. Nazwa miejscowości została użyta w księdze ziemskiej sieradzkiej we wpisie mówiącym o wezwaniu biskupa włocławskiego Jana do złożenia przysięgi w sprawie granicznej między Moszczenicą a Gościmowicami.

W XV wieku Moszczenica należała do wywodzącego się ze szlachty pomorskiej rodu Kossowskich herbu Jelita. W 1497 roku miał miejsce podział Moszczenicy pomiędzy dwu braci Jakuba i Mikołaja z Kosowa. W dniu 12 kwietnia 1499 roku w Krakowie król Jan Olbracht wydał dokument zezwalający na lokację, tj. przeniesienie już istniejących osad z prawa polskiego na prawa niemieckie, dla trzech dziedzicznych wsi Mikołaja Kossowskiego (Moszczenicy, Woli Moszczenicy i Kosowa). Zezwolenie króla nie zostało jednak zrealizowane. Już w 1518 roku (wg rejestru podatkowego) część Moszczenicy przechodzi w ręce rodu Lubiatowskich. W latach 1552-1553 wspomniany dział osady należy do Bartłomieja Lubiatowskiego, a Kosów i część Moszczenicy dzierży Baltazar Bykowski herbu Gryf z Byków pod Piotrkowem. Według „Liber beneficiorum archidiecezji gnieźnieńskiej” (księgi opisującej majątki kościelne w obrębie archidiecezji) Moszczenica to wieś szlachecka z pierwotnie drewnianym kościołem parafialnym p.w. Św. Krzyża istniejącym w początkach XV wieku. Prawdopodobnie w I poł. XVI wieku Moszczenica, Rękoraj, Białkowice, Baby, Kosów, Sierosław i Srocko przechodzą pod władanie rodu Małachowskich – wniesiona w posagu przez pierwszą żonę Mikołaja Małachowskiego – Elżbietę z Lubiatowskich. W 1621 roku powstaje, ufundowany przez wojewodę kaliskiego Ludwika Małachowskiego, nowy drewniany kościół pod dotychczasowym wezwaniem. W XVII wieku tereny położone w okolicach Piotrkowa Trybunalskiego pustoszy najazd szwedzki, liczne pożary i epidemia „czarnej śmierci” (przypuszczalnie dżumy). W 1687 roku większość okolicznych dóbr powraca w ręce Małachowskich na rzecz Stanisława Małachowskiego, po którym dziedziczy twórca potęgi rodu Jan Małachowski (1696-1762). W I poł. XVIII wieku już po śmierci Jana Machałowskiego, przedmiotowe tereny są miejscem konfliktów i kolejnych spustoszeń – głównie podczas wojny północnej, rekwizycji wojsk saskich, ruskich i polskich, wojny siedmioletniej i konfederacji barskiej. W 1769 roku w Moszczenicy spłonął drewniany kościół, a w jego miejsce, dzięki fundatorowi Stanisławowi Małachowskiemu herbu Nałęcz (1736-1809), wzniesiono nowy murowany, pod tym samym wezwaniem. Po II rozbiorze Polski Moszczenica znalazła się w zaborze pruskim, a po utworzeniu, w 1815 roku Królestwa Polskiego, będąc ciągle własnością Małachowskich, weszła w skład województwa kaliskiego, obwodu i powiatu piotrkowskiego. Taida Rzewuska po śmierci ojca Ludwika Małachowskiego w 1856 roku, sprzedała dobra moszczenickie hrabiemu Janowi Adamowi Ostroróg Sadowskiemu herbu Nałęcz. W tym okresie funkcjonowały tu, obok podstawowej dziedziny działalności jakim było rolnictwo, różne zakłady produkcyjne, usługowe i handlowe oraz szczególnie duża liczba fabryk przerabiających płody rolne takich jak: gorzelnia, browar piwny, smolarnia, młyny wodne i wiatraki. Dobrze rozwijały się różne rodzaje rzemiosła, postaci: bednarze, cieśle, kołodzieje, kowale, krawcy, młynarze, stelmachowie, stolarze, strycharze, szewcy, tkacze. Pierwsza prywatna szkoła (tylko dla dziewczynek) powstała około 1855 roku w dworze majątku moszczenickiego i funkcjonowała do czasów powstania styczniowego. Wraz z końcem powstania styczniowego, Rosjanie odbierają ziemie podarowane moszczenickiej parafii przez hrabiego i obdarowują nią żołnierzy rosyjskich, którzy wkrótce sprzedają ziemię miejscowej ludności. Nowo utworzona wioska otrzymuje nazwę: Moszczenica Poduchowna. W latach 60-tych XIX wieku w Moszczenicy Poduchownej Jakub Czajka otworzył prywatną szkołę dla chłopców i dziewcząt. Niestety brak jest informacji o zaangażowaniu mieszkańców Moszczenicy w dziewiętnastowieczne zrywy niepodległościowe.

W 1869 r. Moszczenica została włączona w skład nowej gminy Bogusławice. Natomiast w 1868 r. zmarł dotychczasowy właściciel dóbr moszczenickich Jan Adam Ostroróg-Sadowski. Po jego śmierci nastąpił krótki okres, w którym tereny moszczenickie wielokrotnie zmieniały właściciela. Kolejnym właścicielem został Piotr Ostroróg-Sadowski, który w 1880 r. szybko sprzedał Moszczenicę hrabiemu Leopoldowi Wilskiemu – dobra moszczenickie zostały oddzielone od rękorajskich, pozostający nadal w ręku rodu Ostroróg-Sadowskich. Hrabia Wilski wziął pod zastaw nowo nabytego majątku kredyt, którego nie był w stanie spłacić. W związku z tym dobra moszczenickie zostały w 1894 r. wystawione na licytację, która się nie powiodła.

Dalszy przemysłowy rozwoju Moszczenicy i okolic był możliwy dzięki odkupieniu w 1898 r. majątku Wilskich składającego się z folwarków: Moszczenica, Wola Moszczenicka, Pomyków i Kosów przez pabianickiego przemysłowca Teodora Endera. W krótkim czasie Ender ożywił gospodarczo Moszczenicę przekształcając w osadę robotniczą. nowy właściciel Moszczenicy zamieszkał w pałacu otoczonym parkiem. Pałac najprawdopodobniej pochodzi z czasów kiedy Moszczenica była własnością rodu Małachowskich, a projektantem parku najprawdopodobniej był, choć potwierdzenia tego faktu niestety nie ma, Karol Sparman, który pracował dla łódzkich przemysłowców – późniejszy kierownik Ogrodu Botanicznego w Warszawie. Teodor Ender w krótkim czasie rozbudował folwark i domy mieszkalne dla pracowników folwarku. Wybudował również cegielnię parową. Jednak największym jego przedsięwzięciem był zakład włókienniczy – Moszczenicka Manufaktura. Zakład był stale rozbudowywany i unowocześniany. Świadczy o tym wzrost zatrudnienia, które w 1914 r. wynosiło 1450 osób, a liczba krosien – 620. Od 1870 roku w Moszczenicy działa szkoła rządowa. Natomiast w 1908 r. wybudowano nową szkołę na „Górce”, w której naukę rozpoczęło 140 dzieci. W latach 1900-1908, dzięki staraniom ks. Józefa Wędrychowskiego przebudowano kościół. Odnowienie kościoła dokończył w 1916 r. ks. Wincenty Matuszewski, który w 1999 r. został zaliczony w poczet błogosławionych.

Pierwszy rok – 1914 – I wojny światowej przebiegł pod znakiem ciężkich walki w rejonie Łodzi, także na terenie powiatu piotrkowskiego, a tym samym ternie obecnej Gminy Moszczenica toczyły się walki. Świadectwem tych wydarzeń jest cmentarz wojenny w miejscowości Kiełczówka. W czasie Wielkiej Wojny fabryka w Moszczenicy została unieruchomiona, a austriackiej wojska okupacyjne zarekwirowały cały zapas bawełny oraz niektóre maszyny i elementy wyposażenia.

Już po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, Moszczenica nadal stanowiła część składową Gminy Bogusławice (powiat piotrkowski, województwo łódzkie) i wraz z okolicznymi miejscowościami, za sprawą lokalizacji fabryki włókienniczej firmy „Krusche i Ender”, nie przypomina typowej wsi, a tylko robotnicze osiedle. W tym czasie istniała silna inicjatywa mieszkańców Moszczenicy i okolic mieszająca do utworzenia nowej gminy. W latach 30-tych w Moszczenicy działa już Agencja Pocztowa, oddział Ubezpieczalni Społecznej, a także posterunek Policji Państwowej. Powstanie zakładu włókienniczego w Moszczenicy determinowało szybki rozwój demograficzny miejscowości. W 1881 r. Moszczenica liczyła 665 mieszkańców, w 1900 r. – 1410, w 1916 r. – 1553, w 1931 r. – 2382, by w 1938 r. osiągnąć liczbę 2433 mieszkańców.

Lata międzywojenne to znów szybki okres rozwoju Moszczenicy, zachwiany jedynie wielkim kryzysem gospodarczym. W 1921 r. po śmierci Teodora Endera dokonano podziału majątku. Jego synowie Karol i Teodor oraz córka Irena przejęli kierowanie fabryką, natomiast synowi Stefanowi Edmundowi przypadła reszta majątku. W wyniku tego podziały zmieniła się nazwa fabryki na „Moszczenicka Manufaktura Teodor Ender i Spadkobiercy”. W 1930 r. nastąpiło wymuszone kryzysem połączenie „Towarzystwa Akcyjnego Pabianickich Fabryk Wyrobów bawełnianych Kruche i Ender” z Manufakturą „Teodor Ender i Spadkobiercy”. W cztery lat później zakład przezwyciężył okres stagnacji, ale nie osiągnął wyników sprzed kryzysu. Na koniec lata 30-tych przypada dobra koniunktura związana z planami inwestycji publicznych i zbrojeniowych.

Oprócz zakładu włókienniczego w dwudziestoleciu międzywojennym na terenie Moszczenicy działały inne zakłady produkcyjne. Jednym z istotniejszych była cegielnia parowa, która średnio w ciągu roku produkowała ok. 2 000 000 sztuk cegły. Ponadto działały dwa młyny wodne oraz zakłady rzemieślnicze: 3 szewskie, 2 kowalskie, 2 ciesielskie, ślusarski, kołodziejski, blacharski i koszykowy. Znacznie bardziej rozbudowana była branża spożywcza. W 1937 r. notowano 18 zakładów z tej branży. Wśród nich m.in. działały liczne sklepy spożywcze, rzeźnie, wyszynk trunków, piwiarnia oraz jadłodajnia. Miejscowi przedsiębiorcy stanowili zorganizowaną grupę. W 1930 r. utworzyli moszczenicki oddział Stowarzyszenia Drobnych Kupców i Przedsiębiorców Polskich. Działało również Stowarzyszenie Spożywców, które w 1938 r. liczyło ok. 300 członków. W Moszczenicy działa również Kasa Stefczyka, którą utworzono w 1927 r. W okresie najprężniejszej działalności liczyła 896 członków, a jej wkład w 1938 r. wynosił 27 000 zł.

Moszczenica od końca XIX w. przestała być wsią rolniczą, które zaczęło odgrywać drugorzędną rolę jeśli chodzi o utrzymanie mieszkańców. W związku z tym dominowały małe gospodarstwa, dostarczające plony główne ma własny użytek. Od 1913 r. działało w Moszczenicy Kółko Rolnicze, które powadziło kursy doszkalające dla rolników, podnoszące ich poziom wiedzy i kulturę rolniczą. Sprowadzano również wiele maszyn rolniczych. Natomiast majątek rodziny Enderów posiadał jedyny traktor w gminie i uzyskiwało najlepsze zbiory.

Edukacja w Moszczenicy po I wojnie światowej również się rozwijała. W 1918 r. naukę w szkole rozpoczęło 273 dzieci. Początkowo była to szkoła 2-klasowa, ale już od 1921 r. rozszerzono ją do 7-klasowej. W 1922 r. budynek szkoły spłonął, a jego remont przeprowadzony również przy pomocy mieszkańców zakończył się w 1925 r. W 1937 r. na mocy reformy jędrzejewiczowskiej moszczenicka placówka została przemianowana na publiczną szkołę powszechną III-go stopnia i była największą, jedną z dwóch tego typu placówek w Gminie Bogusławice. W Moszczenicy od 1929 r. działała również ochronka – przedszkole. W związku, że szkoła w Moszczenicy działa w czterech miejscach tj. w budynku szkoły na „Górce” w dwóch salach wynajmowanych od osób prywatnych oraz w trzech salach fabrycznych. Podjęto decyzję o budowie nowej szkoły w Moszczenicy, jednakże te plany pokrzyżował wybuch II wojny światowej. Główną rolę w rozwoju szkolnictwa w Moszczenicy odegrał Szczepan Jaworowski, który od 1921 r. pełnił funkcję kierownika szkoły powszechnej. Oprócz pełnia tej funkcji zajmował się on również działalnością społeczną. Był m.in. prezesem Kasy Stefczyka, komendantem OSP, radnym – przewodniczącym Komisji Rewizyjnej. Współorganizował Gminny Komitet Zimowej Pomocy Bezrobotnym i Najbiedniejszym. Był sekretarzem Zarządu Okręgowego Związku Kółek Rolniczych.

Jedną z pierwszych organizacji społeczno-kulturalnych działających w Moszczenicy była Ochotnicza Straż Ogniowa, która została założona w 1918 r. Obszar działa straży obejmował miejscowości: Gajkowice, Gościmowice, Baby, Białkowice, Gazomia, Kosów, Moszczenica i Wola Moszczenicka. Działalność straży rozwijała się dzięki ofiarności lokalnej społeczności. W 1938 r. straż w Moszczenicy liczyła 79 członków. W tym samym roku powstała jednostka straży w Kosowie. Natomiast w 1923 r. działalność rozpoczął Moszczenicki Klub Sportowy w Moszczenicy. W główniej mierze zawdzięcza on swoją działalność zakładowi włókienniczemu, który wspierał klub finansowo, a także przeznaczył teren na boisko. Oprócz sekcji piłkarskiej w ramach klubu funkcjonowały sekcje lekkoatletyczna, kolarska i tenisa stołowego. Ponadto w okresie międzywojennym działało w Moszczenicy wiele organizacji społecznych i kulturalnych: Związek Strzelecki, Związek Rezerwistów, Moszczenickie Stowarzyszenie Śpiewacze Męskie, Moszczenickie Stowarzyszenie Młodzieży Polskiej i Drużyna Harcerska Żeńska im. Emilii Plater. Poprzez swoją działalność organizacje te wpływały na fizyczny i intelektualny rozwój mieszkańców, a przede wszystkim tworzyły życie kulturalne wsi.

Wrzesień 1939 r. potraktował Moszczenicę łagodnie. Główne walki toczyły się na południe od Piotrkowa Trybunalskiego toteż Moszczenica nie ucierpiała w ich wyniku. Nie mniej w okolicy Moszczenicy wojska niemieckie pojawiły się 5 września i doszło do potyczki w miejscowości Kosów, gdzie plut. Stefan Karaszewski żołnierz II batalionu żołnierz 85 Pułku Piechoty w samotnej walce z kolumną czołgów 1 Dywizji Pancernej poległ, niszcząc, bądź uszkadzając wcześniej wg relacji świadków 6 czołgów i zabijając 11 żołnierzy wroga. W czasie okupacji Moszczenica znalazła się w Generalnym Gubernatorstwie. Ciężkie warunki życia, na które składały się częste konfiskaty, przeszukania, rabunkowa gospodarka okupanta, wzmógł w latach 1940-1942 przestój fabryki, spowodowany brakiem surowców. Ponadto fabryka jak również majątek Enderów był miejscem częstych konfiskat przeprowadzanych przez oddziały partyzanckie, zwłaszcza, że ruch oporu na terenach powiatu piotrkowskiego był silnie rozbudowany. Działa tu głównie Armia Krajowa, choć obecne były również oddziały Batalionów Chłopskich i Armii Ludowej. Każda akcja AK spotykała się niemieckim odwetem. W 1942 r. za przynależność do ruchu oporu i działalność wymierzoną w Niemców rozstrzelano siedmiu mieszkańców Moszczenicy, liczne były aresztowania (ok. 50 osób) oraz wywozy na roboty przymusowe do II Rzeczy, które objęły 159 osób. Mimo czasu wojny w Moszczenicy nadal działała szkoła, która wspierał Oskar Poltzoch, będący inspektorem oświaty na powiat piotrkowski. Był on mieszkańcem Moszczenicy i nauczycielem niemieckich dzieci w szkole przyfabrycznej. Szefem moszczenickiej palcówki w latach II wojny światowej pozostawał Szczepan Jaworowski. Pod koniec 1944 r. rodzina Enderów opuściła Moszczenicę udając się do Austrii, od tej pory majątek pozostawał bez gospodarzy. Natomiast 18 stycznia 1945 r. Moszczenica została zajęta przez Armię Czerwoną. Wcześniej w dniach 15-17 stycznia doszło do walk Wehrmachtu z Armią Czerwoną w okolicach Moszczenicy m.in. w centrum miejscowości została rozbita niemiecka kolumna.

Po przejściu frontu życie w Moszczenicy zaczęto organizować od nowa. Już w 1945 r. rozparcelowano majątek ziemski Endera. Rozdysponowano również majątki mieszkańców pochodzenia niemieckiego, którzy opuścili w ostatnich miesiącach wojny swoje domu udając się do Niemiec. Dość szybko bo już w miesiąc po przejściu frontu, w lutym 1945 r., ruszyła fabryka. Trudne warunki pracy i niskie wynagrodzenie sprzyjały ruchowi strajkowemu. W wiosną 1945 r. doszło do poważnego strajku, którego próba spacyfikowania przez UB, poprzez aresztowanie najaktywniejszych jego uczestniczek, nie powiódł się, i załoga wróciła do pracy dopiero po spełnieniu postulatów. Drugi strajk wybuchł latem i zakończył się podobnym skutkiem, czyli uwzględnieniem postulatów pracowników. Natomiast sam zakład pozostał filią zakładów pabianickich.

Struktura podziału administracyjnego utrzymała się po II wojnie światowej do 1954 r., kiedy to w miejsce gmin powołano gromady. Na terenie obecnej gminy powstały gromady: Moszczenica, Baby, Gazomia Stara, Rękoraj, Raków i Srocko. Mimo wielu trudności lat powojennych Moszczenica rozwijała się. Rozbudowano w latach 70-tych „Moszczenickie Zakłady Przemysłu Bawełnianego”, które stały się miejscem pracy nie tylko Mieszkańców najbliższych miejscowości, ale także osób dojeżdżających nawet kilkadziesiąt kilometrów. W Moszczenicy wybudowano Dom Kultury (lata 60-te), oraz dużą szkołę (1962 r.), która powstała w ramach programu „Tysiąc szkół na Tysiąclecie Państwa Polskiego”. Do nowego budynku przeniesiono szkołę, która w okresie powojennym mieściła się w pałacu. Rozbudowano również kościół parafialny (lata 70-te). Systematycznie postępowało również budownictwo mieszkaniowe, tak jednorodzinne, jak i wielorodzinne – pobudowano bloki przyzakładowe przy ulicy Dworcowej oraz blok mieszkalny przy ulicy Spacerowej.

Rozwojowi infrastrukturalnemu Moszczenicy towarzyszył również postęp na polu życia kulturalnego. Wielkie zasługi w tej dziedzinie miał Jan Justyna, powojenny kierownik szkoły podstawowej, krzewiciel amatorskiego ruchu muzycznego i kultywującego tradycje folkloru ludowego. Zespoły przez niego kierowane odnosiły liczne sukcesu na festiwalach ludowych. Jego imieniem nazwano w 2001 r. Gminny Ośrodek Kultury.

Reforma administracyjna kraju z 1973 r. ponownie przywróciła w Polsce gminy. Jedną z nich była gmina Moszczenica, która objęła miejscowości: Moszczenica, Wola Moszczenicka, Srock, Rękoraj, Sierosław, Jarosty, Raków, Michałów, Gazomia Nowa, Gazomia Stara, Pomyków, Białkowice, Baby, Kiełczówka, Raciborowice, Gościmowice, Podolin. Kolejne zmiany zaszły w 1989 r., kiedy to oprócz zmian na szczeblu centralnym, nastąpiły również zmiany w gminach, gdzie wprowadzono samorząd. W wyniku ostatniej reformy samorządu terytorialnego 1999 r. Gmina Moszczenica znalazła się w powiecie piotrkowskim i województwie łódzkim. Rok 1999 to również 500. rocznica lokowania Moszczenicy na prawie niemieckim przez króla Jana Olbrachta. Była to doskonała okazja do nadania gminie herbu oraz flagi. Herb gminy powstał z połączenia herbów dwóch zasłużonych dla Moszczenicy rodów: Kossowskich i Małachowskich. W herbie na czerwonym polu widnieją dwa przeplatające się godła herbów Jelita i Nałęcz. Natomiast flaga gminy to płat o proporcjach szerokości do długości w stosunku 5:8 oraz szerokości pasów barwnych 1:3:1, z których dwa węższe mają kolor zielony, a szerszy środkowy – żółty. Na żółtym polu umieszczony jest herb gminy. Najsławniejszy przedstawiciel rodu Małachowskich został dodatkowo wyróżniony przez lokalną społeczność – w 2004 r. moszczenickiemu gimnazjum nadano imię Stanisława Małachowskiego.

Zmiany 1989 r. dotknęły nie tylko sferę polityczna życia gminy, ale również gospodarczą. Na początku lat 90-tych upadły Moszczenickie Zakłady Przemysłu Bawełnianego, co nie było w Polsce odosobnionym przypadkiem. Natomiast w 2001 r. szwedzki koncern IKEA pobudował, a w 2003 r. powiększył swoje Centrum Dystrybucji na Europę Środkową i Wschodnią w Jarostach. Moszczenica straciła przemysłowy charakter. Dziś jest lokalnym ośrodkiem usługowym zapewniającym obsługę mieszkańców całej gminy.

Powierzchnia Gminy Moszczenica wynosi 111,49 km2. W 2009 r. liczyła ona 12 923 mieszkańców, z czego w Moszczenicy i w Woli Moszczenickiej, dwóch zrośniętych ze sobą miejscowościach, łącznie zamieszkiwało 4 606 osób.

Pytania do Wójta Odpowiedzi Wójta
PGN
SIP
Noś Odblaski
Locals
ePuap
odpady
Oferty inwestycyjne
w centrum kultury
Adopcja
Przedsiębiorstwo Komunalne Sp. z o. o. w moszczenicy
GOK
GOPS
Gminna Biblioteka Publiczna
ulks moszczenica
86pdh
Polski Związek Wędkarski
<br><br>Dziennik Ustaw
Monitor Polski

<<   Czerwiec   >>
NiPoWtŚrCzPtSo
1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30

MAPA SERWISU
STATYSTYKA

Serwis Informacyjny Urzędu Gminy w Moszczenicy - www.moszczenica.pl, Moszczenica, samorząd, województwo łódzkie, gmina Moszczenica, powiat piotrkowski, gmina, miasto Moszczenica, portal samorządowy, serwis, WWW, BIP, Biuletyn, agroturystyka, turystyka, inwestycje, przyroda, natura, administracja publiczna, usługi, samorzad, internet, biuletyn informacji publicznej, administracja, cms, portal, aktualnosci, województwo, powiat, aktualności, www, bip, biuletyn, gminy, przetargi, gminne, samorzadowe, uslugi, samorządy, Gminy, gminny, samorzady, samorządowe, Łódź, Piotrków, moszczenica, Radom